Er zijn tal van gevallen waarin cabaretiers merken op de hak nemen. Zo heeft Ronald Goedemondt bijvoorbeeld (de geurkaarsen van) Sissy Boy flink bekritiseerd, en hebben Veldhuis & Kemper bijna een hele show gewijd aan Club Robinson. En over welk bekend merk heeft Lebbis eigenlijk niet fel uitgehaald? Maar is dat eigenlijk toegestaan? En als een cabaretier die vrijheid heeft om iets te zeggen, mag een columnist dat dan ook opschrijven? Of mag een tekenaar het verbeelden in spotprenten en cartoons? Kortom, hoe zit het met de vrijheid voor satire binnen het merkenrecht? Dit boekje probeert antwoord te geven op die vraag, met als leidraad de beruchte ‘Buckler-affaire’ van Youp van ‘t Hek en vele andere opvallende voorbeelden.