Gezondheid en ziekte zijn, net als andere natuurverschijnselen, onderworpen aan vaste wetten. Empedocles (492-432 v. Chr.), een van de eerste artsen in de klassieke oudheid, ontwikkelde een theorie: het menselijk lichaam bestond, net als de wereld, uit vier elementen: aarde, lucht, water en vuur. Gezondheid werd gezien als een ‘harmonie’ tussen deze elementen. Dit leidde tot een theoretische basis voor het gebruik van medicijnen. Op basis van Empedocles’ inzichten gingen zijn opvolgers in de Griekse en Romeinse oudheid medisch doordacht te werk. Het menselijk lichaam werd, vanuit een diagnose en prognose, beschouwd als een voorspelbaar en kunstmatig beïnvloedbaar systeem.