Er is toch wel een verschil. Een metaaldetector werkt met een hoogfrequente wisselstroom. Maar het gaat hier om een spoel met gelijkstroom.

Kijk eens hoe een metaaldetector werkt. Ook met het principe dat een verandering van L door een stuk metaal de (detector)stroom verandert.

Dit is wat ook Faraday zich afvroeg. Daar komt de wet van Faraday vandaan:) .

Inductie van een stroom door een veranderlijk magnetisch veld.

Geinduceerde stroom wilt altijd de verandering in flux tegenwerken.

Dit moet gecombineerd worden met de wet van Lenz (die het tegenwerken aangeeft), wat de zin van de geinduceerde stroom weergeeft.

Tijdens het aanbrengen van de ijzeren kern verandert de magnetische flux tijdelijk, waardoor tijdelijk een inductiespanning ontstaat. Die werkt zijn ontstaan tegen. (Wet van Lenz) Tenslotte krijgt de stroom dezelfde waarde als zonder ijzeren kern. Met ijzer komt de stroom slomer op gang dan zonder ijzer.

Dit is kennelijk een lastige, want veel gelezen, maar na een dag nog geen antwoord. Ik weet het ook niet zeker, maar mijn idee is dit: in een ijzerkern wordt meer magnetische energie opgeslagen dan in lucht. Dus als je een ijzerkern in een luchtspoel schuift, dan moet er extra energie geleverd worden, dus zal de stroom even inzakken. Maar die zal zich daarna weer herstellen op de oorspronkelijke waarde omdat in de eindsituatie alleen de ohmse weerstand van de spoel bepalend is voor de stroom.

Lijkt me een leuk onderwerp voor een praktisch experiment.

Hallo,

Een spoel (luchtkern) die aangesloten is op een gelijkspanningsbron zal een tegenstand bieden als de bron wordt in- en uitgeschakeld. Maar als ik nu, als de stroom door de spoel constant is, een stuk ijzer (niet gelamelleerd) in de kern schuif..

Wat zal er dan gebeuren met de stroom?

En wat gebeurd er als ik gelamelleerd ijzer neem, zodanig de inductiestromen beperkt zijn wanneer dit stuk ijzer zich naar de spoel beweegt?

Alvast bedankt.

EDIT: de kleine "l" in de titel moet een hoofdletter zijn "L"