Weet je dat wel zeker?

Christoffer Joost schreef:Uhm sorry maar 90 procent van de wereldbevolking beleid op zijn eigen manier zijn geloof.

Je kan nooit weten wat iemand denkt wanneer hij bidt, en er is geen enkele geloof waarbij je een schema krijgt uitgereikt waarop staat wanneer je wat moet vragen of zeggen tijdens een gebed.

Christoffer Joost schreef:Uhm sorry maar 90 procent van de wereldbevolking beleid op zijn eigen manier zijn geloof.

Er is geen enkele geloof waarbij je een schema krijgt uitgereikt waarop staat wanneer je wat moet vragen of zeggen tijdens een gebed.

rogerakkerman schreef:Lieve mensen,

Ben katholiek opgevoed maar ben een slachtoffer van de ontwikkeling dus noem mij zelf now a days een 'agnost'

maar wanneer ik s'avonds ga slapen sta ik toch even stil bij de dag en dank ik 'god' dat we weer veilig thuis zijn gekomen in alle gezondheid.

Ik dank dat er te eten is en dat ik leef in prachtige democratie als die van ons.

Waar dit vandaan komt vraag ik me af, en waarom doe ik dit?

Wanneer ik het vergeten ben voel ik me schuldig en doe ik het alsnog.

Ik ga nooit naar de kerk, lees geen bijbel, maar geloof wel dat er iets is.

Herkennen jullie dit?

Het avondgebed ( met gewetensonderzoek ) en het ochtendgebed behoren eigenlijk tot de vaste gebeden van een katholiek. 's Avonds overdenkt men de dag, men blikt terug op wat men allemaal fout heeft gedaan. ( 'Ik heb gelogen', 'ik ben onnodig en overdreven kwaad geworden',... ) Daarna vraagt men vergiffenis om wat men gedaan heeft. ( dit alles eigenlijk om te weten waar men moet aan werken en zo als men gaat biechten, men weet wat men moet zeggen). Men maakt een goed voornemen het de volgende dag beter te doen. Men verwekt een (on)volmaakt berouw en bedankt men bedankt God voor ' al Zijn weldaden, in het bijzonder omdat Gij mij deze dag bewaart hebt'. Het is passend om dankbaar te zijn. Zo staat men 's ochtends dan weer op met hetzelfde gedachte. Ik dank God omdat ik nog leef en voor al Zijn weldaden en men herinnert zich de voornemens van de vorige dag. 's Avonds evalueert men dat dan weer, berouw en voornemen beter te doen. Zo gaat dit door van dag tot dag.

Sofia schreef:Je gelooft wél, dat er iets is...en je gelooft dat je daar dienst aan moet bewijzen...?

En je benoemt jezelf als "slachtoffer" van je katholieke opvoeding...?

Dankbaarheid, op zich, is natuurlijk een prachtig gegeven...maar vooral een gevoel...

Als kind was ik bang voor héél veel dingen. Ik bad en dankte dan ook voor héél veel dingen...

Later begreep ik steeds méér dingen, en bad en dankte ik voor steeds mínder dingen, omdat ik begon te beseffen, dat de vraag naar X, gelijk stond aan een gebrek aan X, aan een gebrek aan vertrouwen in God en zijn verwerkeling van X, omdat ikzélf gewoon niet geloofde in X...

En nú? Nu dank ik zelden met wóórden meer voor iets! Maar ik kan me enorm dankbaar vóelen!

Dat gevoel is genoeg en heeft geen bevestiging meer nodig...want X is gewoon...

rogerakkerman schreef:Lieve mensen,

Ben katholiek opgevoed maar ben een slachtoffer van de ontwikkeling dus noem mij zelf now a days een 'agnost'

maar wanneer ik s'avonds ga slapen sta ik toch even stil bij de dag en dank ik 'god' dat we weer veilig thuis zijn gekomen in alle gezondheid.

Ik dank dat er te eten is en dat ik leef in prachtige democratie als die van ons.

Waar dit vandaan komt vraag ik me af, en waarom doe ik dit?

Wanneer ik het vergeten ben voel ik me schuldig en doe ik het alsnog.

Ik ga nooit naar de kerk, lees geen bijbel, maar geloof wel dat er iets is.

Herkennen jullie dit?

rogerakkerman schreef:Lieve mensen,

Waar dit vandaan komt vraag ik me af, en waarom doe ik dit?

Wanneer ik het vergeten ben voel ik me schuldig en doe ik het alsnog.

Ik ga nooit naar de kerk, lees geen bijbel, maar geloof wel dat er iets is.

Herkennen jullie dit?