Natuurlijk is dit afhankelijk van de specifieke god waar we het nu over hebben, maar er wordt door enkele goden inderdaad beweerd dat ze altijd al bestaan hebben. Dit is op zich niet zo heel raar als men overweegt dat deze godheid ook tijd gemaakt heeft, wat betekenen zou dat tijd een kunstmatig iets is, niet werkelijk natuurlijk.1207 schreef:daarmee verschuif je het probleem gewoon. waar komt jouw god vandaan.
of kom je nu met het aloude dogma aanzetten dat jouw god er altijd geweest is?
Wederom is dit afhankelijk van wat we nu werkelijk bedoelen met universum. Voor het voor ons op dit moment waarneembare universum gaat in elk geval op dat we kunnen bewijzen dat deze over vele miljarden jaren zich ontwikkeld heeft en terug redenerend dat deze dus een heel klein begonnen is.mag ik dan vragen waarom dit dogma niet opgaat voor het universum?
Stel je zou een universum simulatie hebben, met een gesimuleerde aarde en gesimuleerde mensen. Zouden deze gesimuleerde mensen in staat zijn om door wetenschappelijk onderzoek de realiteit buiten de simulatie kunnen onderzoeken? (Dit is een 21ste versie van het oude schaduwen op een muur in een grot senario).
De wetenschap kan ons veel leren over de waarneembare realiteit, maar het kan ons niets vertellen over wat voorbij wat we kunnen waarnemen ligt. En soms ontwikkelen we technologie om het onwaarneembare waarneembaar te maken, maar is dit altijd mogelijk? De wetenschap is in kern pragmatisch: Het levert ons bruikbare kennis. Maar het kan ons geen waarheden geven, het kan ons niet vertellen of de realiteit waar we in leven "echt" is.
Tenslotte: Er zal altijd "iets" moeten zijn dat er "altijd" "is" (was, is en zal zijn). Elke poging om dit te verklaren zal in essentie "het probleem" verschuiven naar t=0 en dan ophouden want bij t=0 stopt de geldigheid van de wetenschappelijke methode.
Puzzels


