Je stelt hierbij de Waarom?-vraag niet, dus wil ik dat toch even doen. Dit is een vervelend argument omdat het de wetten van de logica schendt, en alleen kan duiden op een fundamenteel onbegrip van de wetenschap en haar methode. Zoals wel duidelijk zal zijn, vind ik die systemen niet zaligmakend (evenmin als religie), maar ze zijn wel werkbaar en intern consistent. Binnen een bepaalde context zeggen zij ons zeer veel over onze realiteit. Als een geloof in diezelfde context iets over onze realiteit wil zeggen, moet dat geloof zich schikken naar de regels van die context.
Ja, begrijp ik. Bedankt voor de aanvulling. Misschien toch een kleine nuance daarbij: in een wetenschapstheoretisch kader is het inderdaad een onlogische vraag om te bewijzen dat iets niet bestaat of niet zo kan zijn. Maar het is de vraag of het hier alleen gaat om een wetenschappelijke discussie en of de vraagsteller de vraag altijd zo bedoelt. Ik ken de achtergrond van het jonge-aardecreationisme niet (heb je een misschien een verhelderende link?), maar ik denk dat de vraagsteller iets bedoelt als: sinds onheuglijke tijden hebben mensen geloofd in goden. Ook vandaag doet ca. 95% van de mensheid dat. Er is geen cultuur zonder religie. Enz. enz. Als er nu iemand komt die zegt: geloof in god/goden is onwaar, dan kan ik me voorstellen dat een gelovige zegt: bewijs dat dan maar eens. Totdat je met bewijzen komt, blijf ik rustig doorgaan met geloven.
Dus ik denk dat de vraag meestal niet zo wetenschappelijk moet worden begrepen, alsof twee mannen in witte jassen in een lab tegenover elkaar staan. Het is meer een cultuurhistorische vraag over bij wie de bewijslast ligt. Althans, zo begrijp ik de vraag.
Ik denk dat de vraag naar het bestaan van God sowieso voorbij de grenzen ligt van wat wetenschappelijk kan worden aangetoond of ontkracht. Wetenschap is methodologisch atheïstisch van aard. Als jonge-aardecreationisten de vraag 'bewijs maar eens dat God niet bestaat' inderdaad stellen op de wetenschappelijke manier, hebben ze volgens mij niet goed begrepen wat de aard is van deze discussie.
Dat lijkt me niet. Het argument is ontstaan als reactie op het onderwijzen van jonge-aardecreationisme als gelijkwaardig alternatief voor wetenschappelijke theorievorming, en tracht weinig subtiel de onzinnigheid daarvan aan te tonen. Door dat aperte gebrek aan subtiliteit (dat er wel voor zorgt dat het argument zeer eenduidig is) is het gemakkelijk gerecupereerd door die strekking van het atheïsme die God graag gelijkstelt aan dergelijke willekeurige verzinselen. Ik heb het uit die context trachten los te trekken.
En dat waardeer ik zeer. Ik verwijs naar boven: tegen iemand die zomaar een god ex machina ten tonele voert, kan het FSM een effectief argument zijn. Maar in discussies over het bestaan van God zonder meer en over de waarde van religie, is het een trivialiserend en respectloos argument.
Een eeuwenoude traditie zegt niets over het waarheidsgehalte. Argumentum ad antiquitatem.
Ik denk niet dat Crossword bedoelde dat de traditie iets zegt over het waarheidsgehalte. De traditie kan echter perfect een reden zijn om in iets te geloven.
Correct. Ik bedoelde met dit argument alleen aan te geven dat geloof in God, althans binnen één van de grote godsdiensten, iets anders is dan geloof in een willekeurig verzinsel als het FSM. Het gaat me hier niet om het waarheidsgehalte van religieuze tradities.
Er zijn ook geen aanwijzingen in de natuur dat er wel eens eender welke andere god zou kunnen zijn. Of correcter, deze aanwijzingen die gelovigen aangrijpen kunnen even goed en soms zelfs beter zonder het bestaan van een god verklaard worden.
Hier ben ik het eens met Klintersaas, zonder daarbij evenwel bepaalde religieuze ervaringen te willen devalueren.
Laten we zeggen dat hierover discussie mogelijk is tussen intelligente mensen, met kennis van zaken. Voor velen suggereert de opmaak van de natuur en de vragen die dit oproept, dat er 'mysterie is aan het eind van het universum' (Paul Davies). Anderen ontkennen dit. Ik gebruikte ook het woord 'aanwijzingen' en niet 'bewijzen'. Met aanwijzingen bedoel ik vragen en zaken die (velen) 'te denken geven'. Zoals de vraag naar het ontstaan van het leven, de discussie rond de oerknal, het antropisch principe, de vraag naar het bewustzijn enz. Hiervoor zijn vast ook niet-theïstische verklaringen mogelijk, maar de mate waarin we dit soort verklaringen aannemelijk vinden, hangt ook af van onze vooraf ingenomen overtuigingen. En een aantal van dit soort vragen, zoals de vraag waarom er iets is en niet veeleer niets of de vraag hoe wij moeten leven, is wetenschappelijk onoplosbaar.
Dit soort zaken is voor veel mensen al millennia-lang een bewijs (in natuurreligies) of een ondersteuning (in openbaringsreligies) geweest voor het bestaan van een machtige schepper. In onze taal wordt zo'n instantie 'god' genoemd. Als de Germanen indertijd in plaats van het woord 'god' het woord 'FSM' hadden gebruikt, dan had God misschien zo geheten. Maar dat is semantiek.
En voor alle duidelijkheid: ik ben géén creationist of ID-er!
Niemand heeft ooit wonderen verricht in de naam van eender welke andere god. Althans als je met wonderen wetenschappelijk onverklaarbare gebeurtenissen bedoelt (waarmee ik niet gezegd heb dat de wetenschap vandaag alles al kan verklaren).
Opnieuw eens met Klintersaas: als je zou spreken over "zaken waarvan sommigen geloven dat het wonderen zijn", zou je post correcter zijn, Crossword.
Akkoord, dat was preciezer geweest. Maar het punt is hopelijk duidelijk. Ik had ook kunnen zeggen: niemand heeft ooit voor zijn geloof in het FSM in een concentratiekamp gezeten, er zijn geen ziekenhuizen gebouwd op inspiratie van het FSM enz. enz. Dit alles geeft aan dat het gebruik van dit argument, buiten het laboratorium, in een discussie met een gelovige de aard van geloof miskent.