omgevingsmodel in geheugen

[Gerwin 79]

Even een wazig onderwerp die ik zelf wel eens interessant vind,

In mijn ervaring ga ik er een beetje vanuit dat een mens een omgevingsmodel in zijn geheugen heeft, van de plekken waar hij is geweest.

Het interessante daarbij is, ik heb er geloof ik twee. 1 van heel vroeger, 1 van daarna. Gewoonlijk weet ik bijvoorbeeld precies welke huizen er een straat om de hoek staan, zie ik dat voor me. Maar als ik me concentreer op het oude model, dan is het alsof noord-zuid opeens omdraaien. En dan weet ik op dat moment niet welke huizen er staan, of ik zie huizen voor me die allang gesloopt zijn. Het bevreemd me dan als ik kijk, en zie hoe het nu is in bijvoorbeeld die straat. Terwijl ik dat allang wist.

Klinkt wel bizar, maar ja, ik heb er geen last van, ik vind het wel grappig. Ik heb geen idee waarom er toendertijd ooit zo een vaag verschil is ontstaan

[Wezel]

Dat is wel vreemd inderdaad

Ik heb iets wat er een beetje op gelijkt, maar bijna iedereen heeft dat denk ik. Toen ik nog jong was (<7 jaar of zo) kwam ik met allerlei omgevingen en zaken in contact. Wanneer ik nu zulke omgevingen en zaken die ik sindsdien niet meer gezien heb, terugzie, lijken die vaak veel onbenulliger dan ik dacht. Maar dat komt waarschijnlijk omdat als kind alles groot en speciaal voor je lijkt. Je bent alles nog aan het ontdekken en zo

[Jos]

Ik heb dit niet in het normale leven geloof ik, echter wel bij het lezen van romans. Ik ben een enorme sf-fan en al jaren. Ik herlees ook vaak mijn boeken en terwijl de personages zich door het landschap bewegen, maak ik een soort virtueel-virtueel-omgevingsmodel Ik merk dit omklappen soms ook; terwijl de hoofdpersoon vroeger van links naar rechts door mijn hoofd liep, loopt hij nu andersom of van voor naar achter. Het grappige is dat ik dit beeld ook niet kan veranderen, het plant zich ongemerkt in mijn hoofd en wil er niet meer uit.

Begin me nu af te vragen waarom ik dit niet in real-life heb.

[Sylvester]

Weird...

Ik kan me hier weinig bij voorstellen. Nu ben ik ook een geobeet (iemand die moeite heeft met landkaarten e.d.).

Wat ik wel heb: als ik bijvoorbeeld in m'n gedachten een Rad van Fortuin voorstel, dan heb ik moeite om dat ding te laten stoppen op 12 uur. Hij schiet heel vaak door tot zeg maar 1 uur.

[Gerwin 79]

Jos: Ik heb dit niet in het normale leven geloof ik, echter wel bij het lezen van romans. Ik ben een enorme sf-fan en al jaren. Ik herlees ook vaak mijn boeken en terwijl de personages zich door het landschap bewegen, maak ik een soort virtueel-virtueel-omgevingsmodel Wink Ik merk dit omklappen soms ook; terwijl de hoofdpersoon vroeger van links naar rechts door mijn hoofd liep, loopt hij nu andersom of van voor naar achter. Het grappige is dat ik dit beeld ook niet kan veranderen, het plant zich ongemerkt in mijn hoofd en wil er niet meer uit.

(SF boeken kan ik ook zeker waarderen)

Het extreemste voorbeeld wat ik me wat boeken betreft kan voorstellen, is dat je een boek leest, en daar een beeld bij vormt. En dan erachter komt dat er een landkaartje bij dat boek zit. Of dat je leest dat de schrijver een woestijn had bedoelt ipv het grasland dat jij je had voorgesteld... Ja, wat moet je daar dan mee.

Met allerlei gedachten moet ik ook maar aannames doen, want echt weten kun je het vaak niet. Denk je opeens een een foute aanname te hebben gemaakt, ga je gewoon verder op een nieuw manier.

Gelukkig zitten landkaartjes meestal voor in het boek, en begint een schrijver vaak met een omgevingsomschrijving.

Leuke term 'geobeet'

Dat rad van fortuin voorbeeld, daar kan ik me ook wel iets bij indenken, vooral in dromen, Wanneer je wilt dat iets stopt, maar dan stopt het juist niet. maar dat is geloof ik iets anders. ookal is het wel in dezelfde orde van wazigheid.