Tot voor kort kregen jongeren weinig erkenning als het om rouw ging. Terwijl er al jarenlang onderzoek en trainingsprogramma’s voor volwassenen en kinderen bestonden, was er weinig aandacht voor hoe adolescenten een verlieservaring verwerken. Er waren geen specifieke programma’s voor hen en in de jeugdliteratuur kwam het thema verlies nauwelijks voor. Jongeren dragen zelf ook bij aan deze onbekendheid; ze tonen vaak een andere buitenkant en verbergen hun innerlijke emoties. Ze houden de schijn op dat alles goed gaat, wat hen in het begin helpt om met hun gevoelens om te gaan. Na verloop van tijd beseffen ze echter dat ze vastzitten in deze rol en dat het moeilijk is om hieruit te breken. Zo heeft Eva, een jaar na het overlijden van haar vader, moeite op school maar durft ze geen hulp te vragen. “Op school kennen ze me alleen maar met een ‘big smile’. Als ik naar mijn mentor ga, denkt hij vast dat ik smoesjes verzin omdat mijn cijfers slecht zijn.” Uiteindelijk vond Eva de moed om hulp te zoeken toen er een nieuwe leerlingbegeleider kwam. “Zij kent me niet, dus kan ik opnieuw beginnen. Ik hoef niet te bewijzen dat mijn lach nep is.” Een gezinsverlies verandert veel in het leven van jongeren; de sfeer thuis verandert, er is verdriet en een lege stoel aan de tafel. Rituelen worden aangepast en verantwoordelijkheden herverdeeld. Veel jongeren voelen zich verantwoordelijk voor het welzijn van hun gezin. School biedt vaak een welkome afleiding, omdat daar weinig verandert en ze hun vrienden ontmoeten. Toch maken de veranderingen thuis en hun emotionele betrokkenheid het moeilijk voor hen om zich te concentreren. Jongeren vertellen dat het lastig is hun gedachten bij de les te houden en ze voelen vaak een intense leegte van binnen. Soms lijden hun schoolprestaties eronder en moeten ze een jaar overdoen. Anderen zoeken juist afleiding in hun studie en verbeteren hun resultaten. Daarnaast hebben jongeren op school behoefte aan erkenning van hun verlies. Ze willen geen expliciete aandacht in de klas, maar subtiele erkenning. Ze willen dat docenten begrip tonen voor hun situatie, begrijpen dat huiswerk soms niet lukt, en erkennen dat bepaalde onderwerpen moeilijk kunnen zijn.