In een samenleving die als multicultureel erkend wordt, lijkt het oude idee van Aristoteles over het goede leven niet langer houdbaar. Volgens dit concept is het goede leven alleen mogelijk als burgers dezelfde waarden en normen delen, wat in een multiculturele staat lastig te realiseren lijkt. Dit boek weerlegt deze schijnbare tegenstelling door te stellen dat vrijheid sinds het oude Athene de kernwaarde van de Westerse cultuur is. De Franse Revolutie leert ons dat deze vrijheid niet vastzit aan een bepaalde traditie, maar boven culturele verschillen uitstijgt door de gelijkheid en vrijheid onder mensen te benadrukken. Om trouw te blijven aan deze Westerse vrijheid, moet zij vormgegeven worden in een samenleving die ruimte biedt aan diverse culturen. Het goede leven wordt dan niet langer bepaald door één specifieke cultuur, maar door de universele waarde van vrijheid. Dit concept vraagt om instituties en leerprocessen die deze vrijheid kunnen waarborgen. Het boek legt stap voor stap uit welke eisen aan zulke instituties gesteld moeten worden, en doet dit in de vorm van een dialoog. Deze aanpak is een knipoog naar het oude Griekenland, waar Plato al inzag dat schrijvers over vrijheid dit moesten doen via een redelijke dialoog, die de communicatie tussen lezer en auteur symboliseert. Alleen een concept van het goede leven dat alle tegenwerpingen kan weerstaan, kan door vrije individuen geaccepteerd worden. Laat deze twaalf dialogen een onderdeel zijn van de voortdurende discussie die hiervoor noodzakelijk is.