Janusz Korczak (1878-1942) wordt beschouwd als een van de meest vooraanstaande pedagogen van de twintigste eeuw. Deze verzameling omvat 25 pedagogische essays van zijn hand, gepubliceerd tussen 1898 en 1938. Hieruit blijkt dat hij een uitzonderlijke opvoeder en pedagoog was. Voor de moderne opvoedingstheorie en -praktijk blijft hij van onschatbare waarde, al was het maar omdat hij ons leert dat we ‘de gevoelens van een kind kunnen kwetsen, zoals men vroeger het lichaam pijnigde’. De bundel wordt ingeleid door René Görtzen, die een essay heeft geschreven over Korczaks nadruk op observatie, het belang van de kinderrechtbank, zijn vertrouwen in en respect voor kinderen en de bijna onconventionele manier waarop hij met hen omging. In de epiloog wordt Korczaks werk vergeleken met dat van Maria Montessori. Görtzen concludeert dat deze twee grote pedagogen vooral verschilden in hun opvattingen over de aard van het kind, zijn vrijheid en de betekenis van zijn toekomst.