Volgens de beroemde uitspraak van Jacques Lacan is “het onbewuste gestructureerd als taal.” Daarom speelt spreken een cruciale rol in de psychoanalyse. De analyticus is echter evenzeer geïnteresseerd in wat onuitgesproken blijft en waar de tekst stokt. De nadruk ligt bij de betekenaar, bij “het zeggen an sich,” in plaats van bij de betekenis. Hierdoor heeft de psychoanalyse een scherp gevoel voor taal ontwikkeld – voor woordspelingen, ritme, stijl, en over het algemeen voor de artistieke vormgeving van taal. Deze verzameling essays verkent alle taalgerelateerde aspecten van de psychoanalyse en biedt een overzicht van de nieuwste inzichten op dit gebied.