Na een tijd waarin mensen zich bevrijdden van strikte maatschappelijke en religieuze regels, zoeken ze opnieuw naar verbondenheid en gemeenschap. Het contextuele gedachtegoed speelt een belangrijke rol bij het definiëren van deze verbondenheid en biedt herkenning voor zowel hulpverleners als cliënten. Contextueel werken in de hulpverlening is een integratief model dat gebruikmaakt van relationele ethiek en loyaliteit als drijvende krachten binnen deze dynamische verbondenheid, terwijl er ook ruimte blijft voor andere modellen en dimensies. Om cliënten effectief te begeleiden bij hun individueel proces binnen deze verbondenheid, is een uitgebreide training noodzakelijk. Hulpverleners moeten immers een balans vinden tussen verbinden en loslaten, en tussen het aanspreken van mensen op hun verantwoordelijkheden en het respecteren van hun grenzen en belangen, evenals die van anderen. Dit boek legt uit en verdiept het begrippenkader van de contextuele theorie, zoals ontwikkeld door psychiater en gezinstherapeut Ivan Boszormenyi-Nagy. In het tweede deel worden de gevolgen van contextueel werken voor de therapeutische praktijk besproken, met aandacht voor algemene aspecten van het hulpverleningsproces zoals parentificatie, omgaan met emoties, werken met partners en de rol van broers en zussen. Het derde deel richt zich op specifieke problemen zoals sociale angst en verlegenheid, seksueel misbruik, psychische stoornissen en migratie.