In “De kunst van het verliezen” worden diverse facetten van verlating en verlies verkend. Verlating houdt in: iemand verlaten of zelf verlaten worden. Vertrouwen vormt de basis van verlaten op iemand, en zonder dat vertrouwen kan er geen sprake zijn van verlating. Voor sommigen is verlating een hevige angst, voor anderen een noodzakelijk isolement, en weer anderen ervaren het als een opluchting. Er zijn ingrijpende verlatingen zoals kinderen die hun ouders verlaten, scheidende ouders, of geliefden die overlijden. Het beëindigen van een psychotherapeutische behandeling vormt eveneens een verlies en een vorm van verlaten; het is noodzakelijk, pijnlijk, maar ook bevrijdend. Er zijn ook alledaagse verlatingen, zoals kinderen die alleen gaan slapen, of patiënten aan het einde van een sessie. Opgroeien gaat gepaard met verliezen. Het leren omgaan met verlaten en verlaten worden biedt kansen voor persoonlijke groei en ontwikkeling. Uiteindelijk is het verdragen van verlies de ultieme test van een psychoanalytische behandeling, aangezien elke analyse en therapie eindigt in een vorm van verlating. Elizabeth Bishop biedt hoop met haar regel: ‘De kunst van het verliezen valt te leren.’ Toch zijn er verliezen die niet te verwerken zijn, zoals het overlijden van een kind. Onherstelbaar is ook het verlies van menselijkheid dat slachtoffers van terreur en marteling ervaren. Hier biedt psychoanalyse geen uitkomst, alleen troost.