Op 24 maart 1999 werd een stimuleringsmaatregel ingevoerd die tot doel had om het combineren van werk en zorgtaken eenvoudiger te maken. Deze maatregel, genaamd Dagindeling, richtte zich onder meer op het afstemmen van openingstijden van faciliteiten, schooluren en werktijden, en op het verkleinen van de afstand tussen verschillende voorzieningen. In totaal zijn er 140 zeer uiteenlopende experimenten uitgevoerd, voornamelijk op lokaal niveau. Voorbeelden hiervan zijn initiatieven voor een geïntegreerd aanbod van onderwijs, kinderopvang en vrijetijdsactiviteiten. Er is een model ontworpen voor de opvang van zieke kinderen en de zorgmakelaar is geïntroduceerd om de mantelzorg te ontlasten. Daarnaast zijn er experimenten gedaan met arbeidstijden en dienstroosters, een breed scala aan persoonlijke diensten en een dienstenknooppunt. Dit rapport beoordeelt de effectiviteit van de maatregel Dagindeling. Het onderzoekt de bijdrage van de experimenten aan de problematiek rond dagindeling, of deze experimenten worden voortgezet en in hoeverre de resultaten in het beleid zijn opgenomen.