Alfons Chorus en zijn team waren de eersten die de term “autistische kinderen” introduceerden, en Chorus was wereldwijd de pionier die hierover een wetenschappelijk artikel publiceerde. Deze biografie vertelt het verhaal van Alfons Chorus (1909-1998), een boerenzoon uit Limburg die koos voor een studie psychologie aan de Katholieke Universiteit Nijmegen, een vakgebied dat toen nog in de kinderschoenen stond in Nederland. Na zijn studie werkte hij bij het Nijmeegse Paedologisch Instituut, waar kinderen met opvoedingsmoeilijkheden werden behandeld. Hier ontdekte zijn team de categorie ‘autistische kinderen’, en Chorus was de eerste ter wereld die hier een wetenschappelijk artikel over schreef.

Hij promoveerde op een andere groep kinderen die hij ‘ongedurig’ noemde, tegenwoordig bekend als kinderen met ADHD. Tijdens zijn tijd in Nijmegen schreef Chorus ‘Zuigeling en Kleuter’, een boek dat twintig jaar lang de standaard was voor opvoeding in katholiek Nederland.

Het boek beschrijft ook hoe Chorus hoogleraar in Leiden werd, waar hij de opleiding psychologie oprichtte en een nieuwe generatie psychologen opleidde. Hij zette zich in voor de professionele begeleiding van mensen die toen nog ‘zwakzinnig’ werden genoemd. Zijn bekendste boek is ‘De Nederlander innerlijk en uiterlijk’. Daarnaast schreef hij over de psychologie van de menselijke levensloop en de biografie als genre. In de jaren zestig werd de Amerikaanse nadruk op kwantitatieve methoden dominant, waardoor Chorus’ pleidooi voor een kwalitatieve benadering minder gehoor vond. Desondanks heeft de moderne psychologie ingezien dat een combinatie van kwantitatieve en kwalitatieve methoden noodzakelijk is, zoals Chorus al stelde.

Dit boek biedt een diepgaand inzicht in de ontwikkeling van de psychologie in Nederland in de tweede helft van de twintigste eeuw.