In 1979, tijdens de revolutie onder leiding van Ayatollah Khomeini, werd de unieke band tussen Duitsland en Iran als handelsnatie nogmaals benadrukt. Op dat moment bleef enkel de Duitse ambassade van de westerse ambassades open. Historicus en politicoloog Said Rezaeiejan onderzoekt in zijn boek de beperkingen van deze ‘vriendschapsband’. Hij beschrijft de Duitse pogingen om een dialoog met Iran te voeren en legt uit waarom de politiek van ‘verandering door toenadering’ gedoemd is om te falen. De overtuigingen van Duitse democraten en Iraanse machthebbers liggen ver uit elkaar, en de Iraanse politieke structuren belemmeren elke verandering. Ondanks tegenvallende resultaten blijft Duitsland aandringen op gesprekken met Iraanse hervormers. Sinds de jaren negentig hanteert Duitsland een tweesporenbeleid: de handelsrelaties worden direct met Iran onderhouden, terwijl het beleid rond mensenrechten aan de EU wordt overgelaten. Said Rezaeiejan, geboren in 1981, studeerde politicologie en geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam. Hij is docent internationale betrekkingen en geeft les aan de faculteit Geesteswetenschappen van dezelfde universiteit.