“De mate van beschaving van een land wordt weerspiegeld in de manier waarop het met criminaliteit en daders omgaat,” aldus Churchill. Leo Nardus, die na een onberispelijk leven onverwacht in de gevangenis belandde, werd geconfronteerd met negatieve opvattingen en stigmatisering van gevangenen. Deze ervaring motiveerde hem om een boek te schrijven dat de lezer inzicht biedt en een pleidooi houdt voor degenen buiten de vrije samenleving. Nardus deelt niet alleen zijn persoonlijke ervaringen, maar ook getuigenissen van bewakers, vrijwilligers, medegevangenen en hun families. Hij tracht de lezer op een objectieve, inzichtelijke en kritische manier te betrekken bij de wereld van detentie. Zonder te veel beschuldigingen te uiten, maar door feiten te presenteren die wetenschappelijk onderbouwd zijn, wil de auteur de realiteiten van gevangenschap belichten. Leo Nardus bespreekt diverse onderwerpen zoals internering, forensische zorg, radicalisering, de rol van advocaten, bewakers, geestelijken, overbevolking in gevangenissen, hoge zelfmoordcijfers, drugsproblemen, stakingen, de impact van corona in gevangenissen, en het Scandinavische gevangenismodel. Hiermee wil hij de maatschappij een duidelijker beeld geven om zo transparantie te bevorderen en een brug te slaan tussen de burger en de vaak verborgen wereld van gevangenissen. De schrijver besteedt extra aandacht aan de gezondheid van gevangenen in brede zin en benadrukt het belang van preventie. Opvoeding speelt een cruciale rol bij het al dan niet ontwikkelen van crimineel gedrag. Vaak liggen een gebrek aan een stabiel ouderlijk huis en andere factoren ten grondslag aan criminele daden. Tot slot stelt hij alternatieven en opties voor die kunnen bijdragen aan een menselijker detentieklimaat.