Lex Horn (1916-1968) geldt als een van de meest invloedrijke kunstenaars uit de Nederlandse wederopbouwperiode na de Tweede Wereldoorlog. In die tijd investeerde de overheid miljarden in herstructurering en zag kunst in openbare ruimtes als een middel om eenvormigheid in nieuwbouw te doorbreken en het geestelijk welzijn van de bevolking te bevorderen. Dit veranderde de relatie tussen architectuur en kunst en leidde tot nieuwe vormen van monumentale kunst. Horn, van Joodse afkomst, moest tijdens de oorlog onderduiken, waardoor zijn carrière pas later van start ging. Gedurende zijn twintigjarige loopbaan creëerde hij een indrukwekkend oeuvre. Hij voltooide minstens honderdvijfenzeventig verschillende projecten, waaronder wandschilderingen, wandtapijten, sgraffiti, glaskunst, boekillustraties, en ontwerpen voor postzegels, bankbiljetten en zelfs behang. Deze monografie legt de nadruk op Horns samenwerking met architecten, opdrachtgevers, collega-kunstenaars en de ambachtslieden zoals stukadoors, betontimmerlieden en wevers die bij zijn projecten betrokken waren. De relatie tussen zijn monumentale werken en zijn vrije werk wordt uitgebreid besproken. Zijn vrije werk bestaat uit schilderijen, tekeningen, en honderden schetsen en modeltekeningen, waarbij hij geen rekening hoefde te houden met opdrachtgevers of bouwvoorschriften, wat hem de vrijheid gaf om te experimenteren en vernieuwen. Zijn artistieke stijl evolueerde van expressief figuratief naar grotendeels abstract. Veel gebouwen uit de wederopbouw zijn inmiddels gesloopt, samen met de kunstwerken die speciaal daarvoor waren gemaakt, ondanks hun unieke samenhang en artistiek-historische waarde. De monumentale kunst uit die periode heeft lange tijd weinig aandacht gekregen, maar daar lijkt nu verandering in te komen. Linda Horn, de dochter van de kunstenaar, gebruikte dagboeken en persoonlijke documenten om een helder en diepgaand beeld te schetsen van het werk en leven van haar vader.