Kort na de totstandkoming van het Speculum humanae salvationis, rond het jaar 1300, werd het al snel een belangrijk werk voor de typologische interpretatie van de Bijbel. In dit werk worden de verhalen over Maria en Christus steeds naast drie oudtestamentische verhalen geplaatst, om te illustreren hoe de komst van Christus in het Oude Testament werd voorspeld. De tekst is voorzien van een uitgebreid illustratieprogramma met vier afbeeldingen per hoofdstuk en diende als inspiratie voor predikers. In haar boek beschrijft Bernadette Kramer hoe het Speculum humanae salvationis in de vijftiende eeuw door een ander publiek kon worden gebruikt. Ze richt zich hierbij op de Spegel der minschliken zalicheid (ms. GkS 79, KB Kopenhagen). Een analyse van de iconografische veranderingen in de illustraties laat zien dat dit in het Brugse Goudranken-atelier vervaardigde handschrift is afgestemd op persoonlijke catechese en devotie van leken. De tekst, illustraties en de relatie tussen woord en beeld beïnvloeden gezamenlijk de performatieve leeservaring.