In de vroege moderne tijd stonden steden in de Lage Landen bekend om hun doeltreffende stedelijke instituties en sociale en economische voorzieningen. Burgers maakten gebruik van openbare wegen en gebouwen, regelden hun geschillen bij gerechtshoven en zochten hulp in tijden van nood. Dergelijke voorzieningen werden lokaal georganiseerd, binnen de steden. Een tweede, nog belangrijker kenmerk is dat publieke taken werden gedeeld door stadsbesturen, kerken en diverse burgerlijke organisaties. Gedurende de vroege moderne periode namen stedelijke besturen steeds actiever en krachtiger de organisatie en coördinatie van openbare diensten op zich, soms ten koste van andere dienstverleners. Deze veranderingen hadden direct invloed op de relatie tussen burgers en steden. Dit boek onderzoekt verschillende aspecten van de ontwikkelingen in openbare voorzieningen in de vroege moderne Lage Landen. De Lage Landen vormen een uitstekende casestudy hiervoor, vanwege hun hoge graad van verstedelijking en de relevante vergelijking tussen het noorden en zuiden van Nederland.