Het verhaal is een tijdloos fenomeen, maar elk tijdperk heeft zijn eigen unieke verhalen. Wat opmerkelijk is, is dat ook de opvattingen over verhalen als een manier om menselijke ervaringen te organiseren, sterk zijn geëvolueerd. Niet elk verhaalconcept is hetzelfde. In “Verhaal als opvoeding” toont de auteur aan dat een eeuwenoud verhaalconcept, gebaseerd op ‘gegeven continuïteit’ van de objectieve realiteit, eigenschappen heeft die ook terug te vinden zijn in oudere opvoedingstheorieën. Daarna onderzoekt hij of de pedagogiek klaar is voor de uitdaging van een nieuw verhaalconcept, dat juist doordrenkt is met het idee van ‘geconstrueerde continuïteit’ en een ontologische verschuiving laat zien: de mens ‘is’ een verhaal.