De overheid maakt zich steeds meer zorgen over de groeiende ‘claimcultuur’ in ons land, terwijl burgers en hun juridisch adviseurs klagen over de verwarring die ontstaat in het doolhof van bestuursrechtelijke procedures, waar de overheid uiteindelijk vaak als winnaar uitkomt. Zelfs voor gespecialiseerde juristen is het vaak moeilijk te voorspellen of de overheid verantwoordelijk gehouden zal worden voor haar handelen. Deze onvoorspelbaarheid komt enerzijds voort uit het feit dat men erkent dat overheidsoptreden niet op dezelfde manier beoordeeld kan worden als dat van particulieren, en anderzijds doordat er onduidelijkheid heerst over hoe het dan wel beoordeeld moet worden. Bij overheidsbesluiten ontstaat er een extra complicatie doordat – in tegenstelling tot particulieren – het handelen van de overheid vaak door twee rechters wordt beoordeeld: de bestuursrechter en de burgerlijke rechter. Dit leidt tot allerlei procedurele complicaties, waarover de afgelopen jaren veel is geschreven, mede als gevolg van de invoering van de Algemene wet bestuursrecht in 1994. Het materiële aansprakelijkheidsrecht (‘Moet de overheid betalen?’), dat in deze wet niet wordt behandeld, is hierdoor wat op de achtergrond geraakt. Dit boek wil dat hiaat opvullen. Het uitgangspunt is het standpunt van de wetgever dat de aansprakelijkheid van de overheid in principe volgens dezelfde criteria wordt vastgesteld als die van burgers. Vervolgens wordt onderzocht welke mogelijkheden het materiële recht de rechter biedt om rekening te houden met de bijzondere positie van de overheid, en waar regulering van de besluitenaansprakelijkheid niet mogelijk is zonder ingrijpen van de wetgever.