In dit boek wordt onderzocht wat zorg in de laatste levensfase succesvol maakt volgens patiënten, hun naasten en zorgverleners. Artsen en ethici zoeken naar het ‘Higgs-deeltje’ van palliatieve zorg: hoewel onzichtbaar, is het cruciaal voor een samenhangend en goed begrip. Het boek biedt met casussen over een goed levenseinde waardevolle inzichten voor iedereen die betrokken is bij succesvolle zorg. Het richt zich op de praktijk van zorg, waarbij beslissingen en handelingen van zorgverleners en zorgvragers centraal staan, en biedt zowel theoretisch als praktisch inzicht in de zorgpraktijk. Uit diverse casussen blijkt dat succesvolle zorg oog heeft voor de persoonlijke betekenis van ziek-zijn en afhankelijkheid voor elke patiënt. Voor de ene patiënt voelt een gesprek over Advance Care Planning als een mededeling over een fatale diagnose, terwijl het voor een ander een teken is van respect voor zijn autonomie; de optie van euthanasie kan voor de ene patiënt troost bieden, terwijl een ander het als een teken van een vreselijke natuurlijke dood beschouwt; het stopzetten van beademing wordt door de ene familie gezien als medische bescheidenheid en door een andere als een poging tot doding. Realistische casussen die dergelijke situaties beschrijven, kunnen helpen bij het maken van keuzes die beter aansluiten bij de patiënt.