Enkele hoofdstukken behandelen de uitdagingen rondom meertaligheid en meertalig onderwijs, waarbij wetenschappelijke inzichten, onderzoek, ontwikkelingen, en praktijken op scholen worden besproken, steeds in relatie tot de waarde van pluralistisch burgerschap. Andere delen richten zich op sociale en culturele identiteit, zoals migratie, conflicten, en omgevingsfactoren, en leggen een verband met onderwijs en meertaligheid. Het boek “Honderd jaar meertalig onderwijs in België” toont aan dat meertaligheid de sleutel is tot onderwijsvernieuwing. Een verder hoofdstuk biedt een overzicht van de meertalige onderwijsprojecten van Foyer Brussel en hun resultaten. Spanje, met talen als het Castiliaans, Baskisch en Catalaans, fungeert als een ‘laboratorium’ voor tweetalig onderwijs. Hoe vergaat het de nieuwkomers in Quebec die verplicht zijn om Franstalig onderwijs te volgen? In Zuid-Afrika is de situatie weer heel anders; de erkenning van diverse inheemse talen betekent niet automatisch dat ze in het onderwijs worden opgenomen. Een ander deel belicht de veranderende maar dubbelzinnige houding ten opzichte van immigratie in traditionele Westerse landen, wat gevolgen heeft voor het onderwijs. Een afzonderlijk hoofdstuk richt zich op socio-politieke contexten, gekenmerkt door direct conflict, open vijandigheid en wederzijdse haat, zoals in het Midden-Oosten en Noord-Ierland. In dergelijke contexten lijkt het onmogelijk om de bij ons bekende interculturele (onderwijs)methoden toe te passen. Daarentegen illustreert het boek met drie casestudies van kinderen in Vlaamse steden dat traditionele opvoedingsmodellen en pedagogische projecten niet langer toereikend zijn, aangezien kinderen de klassieke scheidslijnen niet meer respecteren. Het boek pleit voor een kruisbestuiving tussen meertalig, intercultureel, burgerschaps- en vredesonderwijs.