Van franchises tot projectcontracten, en van online platforms tot crowdfunding; meerpartijenovereenkomsten zijn overal te vinden, maar zijn lang onderbelicht gebleven in de literatuur. Deze monografie biedt een diepgaande analyse van meerpartijenovereenkomsten, samenhangende contracten en het concept van netwerkovereenkomsten. Een van de vernieuwingen van het Burgerlijk Wetboek in 1992 was de introductie van de meerpartijenovereenkomst in artikel 6:213 en 279. Ondanks de toenemende populariteit ervan, is er tot op heden nauwelijks over gepubliceerd in de juridische literatuur. “Meerpartijenovereenkomsten en samenhangende overeenkomsten” verkent deze tot nu toe onontgonnen gebieden van bijzondere contractvormen, en vult daarmee een leemte in de rechtswetenschap. Omdat meerpartijenovereenkomsten steeds vaker in de praktijk voorkomen, is deze titel ook van groot belang voor juridische adviseurs. De algemene inleiding biedt eerst de theoretische basis van het contract, wat een essentieel referentiekader biedt aangezien de meerpartijenovereenkomst op fundamentele punten verschilt van de standaard tweepartijenovereenkomst. Vervolgens onderzoekt de auteur samenhangende contracten tussen twee partijen en biedt daarna een grondige bespreking van meerpartijenovereenkomsten. De lezer verkent ook samenhangende contracten met meer dan twee partijen en netwerken van overeenkomsten. Deze analyse benadrukt steeds de vraag of er samenhang moet worden aangenomen tussen de verbintenissen (en andere elementen, zoals bedingen). Deze kwestie is bijzonder complex wanneer er meer dan twee partijen bij betrokken zijn. De monografie behandelt de belangrijkste aandachtspunten en geeft richtlijnen voor de adviespraktijk.