In Nederland omarmen we diversiteit. Zestien miljoen unieke individuen, elk met hun eigen karakter. Dat is ons ideaalbeeld in de wereld van commercie en cultuur. Maar in de rechtspraak, het bestuur en de politiek is de focus juist op gelijkheid. Dit levert spanningen op. De verzorgingsstaat streeft ernaar om wat verschillend is gelijk te maken. In “De staat van verschil” onderzoekt Paul Frissen, hoogleraar bestuurskunde, deze spanning. Waarom is gelijkheid zo’n centrale waarde in de politiek en het publieke domein, terwijl we verschil en ongelijkheid belangrijk lijken te vinden? Onze institutionele structuren zijn erop gericht om verschillen te bestrijden. Waarom gunnen we anderen in de publieke sfeer niet wat we zelf niet hebben? Blijkbaar wordt solidariteit sterk beïnvloed door jaloezie. “De staat van verschil” is een pleidooi voor ongelijkheid. Frissen prijst de schoonheid en de voordelen van verschil. Verschil biedt bescherming tegen de totalitaire verleiding van gelijkheid, uniformiteit en normaliteit. Dit is cruciaal voor de democratie, die burgers in al hun diversiteit moet beschermen tegen de monopolies van de staat.