De afgelopen jaren is er veel kritiek geweest op de multiculturele samenleving. De kern van deze kritiek is dat problemen niet zijn benoemd, laat staan opgelost. Dit zou komen door een te zwakke houding van politici en bestuurders. Ze worden gezien als ‘softies’ die geen kritiek durven te geven op andere culturen. Daarnaast wordt er gezegd dat allochtonen zich niet willen aanpassen aan ‘onze’ normen en waarden. In de verhitte debatten over ‘het multiculturele probleem’ blijft de rol van maatschappelijke instituties vaak onderbelicht. De schrijvers van deze bundel kiezen voor een andere benadering. Ze schetsen de contouren van hardnekkige problemen, onderzoeken de institutionele context en zoeken naar zwakke punten. Waar schort het aan, wat gaat er mis en hoe kan het beter? De bijdragen in Falende instituties vormen geen samenhangend geheel, en dat was ook niet de bedoeling. Het publieke debat is daarvoor te onvoorspelbaar, er zijn te veel ‘hot items’, en de perspectieven verschillen te sterk. Toch brengen alle auteurs een duidelijk standpunt naar voren dat aanzet tot nadenken. Hiermee leveren ze een positieve bijdrage aan het tot nu toe weinig redelijke debat over de multiculturele samenleving.