In onze samenleving, waar prestaties centraal staan, wordt er steeds meer verwacht dat hulpverlening meetbare resultaten oplevert. Hulpverleners zijn daarom genoodzaakt om indicatiestellingen, handelingsplannen, protocollen en kwaliteitsplannen te ontwikkelen. Deze druk om te registreren en administreren kan echter de kern van hulpverlening uit het oog verliezen: het opbouwen van een warme, professionele band met cliënten.

Veel publicaties benaderen de relatie tussen cliënt en hulpverlener vanuit het perspectief van de hulpverlener. ‘Wie ben jij voor mij?’ geeft echter een stem aan de cliënten zelf over hoe zij deze relatie ervaren. Verhalen van cliënten uit verschillende sectoren illustreren levendig hun ervaringen en verwachtingen. Hoe beschrijven zij een goede hulpverlener? Welke gedragingen van de hulpverlener waren voor hen betekenisvol?

Zo delen onder andere een ouder van een kind met een beperking, iemand met niet-aangeboren hersenletsel, een vluchteling, jongeren uit de jeugdzorg en personen met ervaring in de psychiatrische of forensische hulpverlening hun perspectieven. Na elk verhaal worden lezers uitgenodigd om na te denken over hoe zij zelf hun professionele hulpverleningsrelaties vormgeven. De publicatie eindigt met belangrijke inzichten die wetenschappelijk zijn onderbouwd.

Dit boek biedt inspiratie en praktische tips voor iedereen die werkzaam is in de sociaal-agogische, gezondheids- en paramedische sector of daarvoor studeert. Het is een samenwerking tussen cliënten, studenten en docenten van de opleiding Orthopedagogie aan de Hogeschool Gent. Inge De Vos (psycholoog) en Vera Van Hove (orthopedagoog), beiden docenten aan HoGent, hebben de verhalen gekoppeld aan bestaande theoretische kaders.

‘Wat een indrukwekkend boek! Voor elke hulpverlener is het herkenbaar. Het is verhelderend om te lezen wat voor onze cliënten werkelijk van belang is in een hulpverleningsrelatie. (…) Een aanrader voor iedereen die wil reflecteren op zijn eigen functioneren als hulpverlener.’ – Vera Kiekens, in Caleidoscoop nr. 2/2020