Dit boek onderzoekt de verbinding tussen psychotherapie en wetenschap, een band die vaak met uitdagingen gepaard gaat. Guido Pieters introduceert een tandem van wetenschappelijkheid en pragmatisme als belangrijkste richtlijn bij therapeutische indicatiestelling, om zo de ‘strijd’ tussen diverse stromingen binnen de psychotherapie te helpen overbruggen. Drie andere psychiaters-psychotherapeuten behandelen verschillende facetten van deze relationele problematiek. Jean Bricmont uit kritiek op de trend waarbij geesteswetenschappers fysische theorieën zoals chaostheorie en quantummechanica gebruiken om hun standpunten te onderbouwen. Hij verzet zich tegen wat hij ziet als oppervlakkige pseudo-eruditie en pleit voor meer intellectuele ‘rigueur’ binnen de humane wetenschappen.