De toenemende focus op integriteit kan het beste worden gezien als onderdeel van een bredere beroepscultuur binnen een verhardende en kille maatschappij, waar integriteit als fundamentele waarde van professioneel gedrag niet langer vanzelfsprekend is. Er zijn talloze voorbeelden die dit illustreren. De aandacht voor wetenschappelijke integriteit sluit naadloos aan bij deze trend. Maar wat houdt wetenschappelijke integriteit precies in? Is de uitgebreide aandacht hiervoor gerechtvaardigd? Welke problemen worden erdoor aangesproken? Wat weten we over de aard en omvang van deze kwesties? In zijn boek onderzoekt Kees Schuyt het concept ‘integriteit’, belicht hij gevallen van fraude en andere vormen van oneerlijkheid binnen wetenschappelijk onderzoek, en stelt hij duidelijke criteria op voor wanneer er sprake is van een schending van wetenschappelijke integriteit. Hij behandelt vragen over plagiaat en biedt een genuanceerd tegengeluid tegen het idee dat zelfplagiaat (het hergebruiken van eigen teksten) als wangedrag moet worden bestempeld. Daarnaast bespreekt hij hoe de wetenschappelijke houding, waarvan integriteit een essentieel onderdeel is, het beste kan worden doorgegeven aan studenten en nieuwe generaties onderzoekers. Dr. mr. Kees Schuyt is emeritus hoogleraar sociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Hij leidde de KNAW-commissie die in september 2012 het rapport over wetenschappelijke integriteit uitbracht, getiteld “Zorgvuldig en integer omgaan met wetenschappelijke onderzoeksgegevens.” Van mei 2006 tot december 2014 was hij voorzitter van het Landelijk Orgaan Wetenschappelijke Integriteit (LOWI).