Eten is al eeuwenlang een belangrijk onderdeel van het menselijk samenzijn. Overal waar mensen bij elkaar komen, wordt er gegeten. Het gezamenlijk nuttigen van maaltijden, ongeacht sociale of culturele verschillen, kan mensen dichter bij elkaar brengen. Deze bevindingen, die uit het onderzoek naar voren komen, lijken echter weinig invloed te hebben gehad op de vrijzinnige geloofstraditie. Binnen deze traditie hebben vrijzinnige geloofsopvattingen en de kerkelijk-liturgische maaltijd altijd een gespannen relatie gehad. Het ritueel is zelfs een tijdlang geheel afgeschaft geweest. Tegenwoordig wordt het ritueel in vrijzinnige kringen sporadisch uitgevoerd en trekt het weinig deelnemers. Dit boek biedt inzicht in de achterliggende redenen en argumenten voor deze weerstand. Naast een grondige historische analyse, levert het onderzoek een frisse impuls voor de rituele maaltijd. Inzichten uit de vroegchristelijke maaltijdpraktijk en vrouwenstudies spelen hierbij een cruciale rol. Tot nu toe ontbrak een systematische reflectie op de vrijzinnige maaltijdpraktijk, wat deze studie zowel uniek als noodzakelijk maakt.