In de dertiende eeuw werd er een kade aangelegd van Amsterdam naar Muiden, die later werd versterkt tot een zeedijk. Deze Diemerdijk bood eeuwenlang bescherming aan het Hollands-Utrechtse veenland tegen de Zuiderzee. Door inklinking, heviger stormen en een stijgende zeespiegel breidde het achterland zich langzaam uit. Vanaf 1670 werd de Diemerdijk een essentiële verbinding in de Hollandse Waterlinie. Deze studie richt zich op de financiering van de aanleg, het onderhoud en de verbetering van de Diemerdijk. Het onderhoud van de dijk was gebaseerd op middeleeuwse afspraken die effectief onderhoud in de weg stonden. De provincie Utrecht verzette zich tegen noodzakelijke aanpassingen. Alleen het invloedrijke Amsterdam kon door middel van diplomatie in de Staten van Holland en vernieuwende financiering vooruitgang boeken. Het ‘institutioneel vermogen’ van de Republiek was dus aanzienlijk groter dan vaak gedacht. Pas met de invoering van de nieuwe grondwet in 1848 werd de financiering van de Diemerdijk op een moderne manier geregeld.