Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd niet alleen het heden en de toekomst bedreigd, maar ook het verleden. Culturele objecten en materiële goederen werden vernietigd door oorlogsgeweld, en traditionele sociale structuren vielen uiteen. Hierdoor kwam het nationale verleden juist centraal te staan in de culturele en maatschappelijke interesse. Sommige mensen probeerden een nieuwe kijk op de geschiedenis te introduceren, terwijl anderen juist troost zochten in bestaande historische opvattingen of deze gebruikten als inspiratie voor verzet. Ironisch genoeg leek deze verwoestende periode hoop te bieden op een herwaardering van de culturele betekenis van het verleden. Dit boek onderzoekt hoe autoriteiten en historici in België en Nederland met deze situatie omgingen. Het richt zich op de ‘geschiedenispolitiek’, variërend van archiefbeheer en monumentenzorg tot onderwijs- en tentoonstellingsbeleid, evenals de uitdagende balans die archivarissen en academische historici moesten vinden tussen maatschappelijke betrokkenheid en wetenschappelijke onafhankelijkheid.