In 1933 brengt opa Luycx de eenjarige tweeling, Greetje en Martje, naar een rooms-katholiek weeshuis en armenhuis. Twintig jaar later staan de meisjes op straat met hun koffertje, klaar om hun weg in de wereld te vinden. De nonnen hebben hun uiterste best gedaan om hen op te voeden tot keurige katholieke dames, met als toekomstideaal het huwelijk en moederschap. Maar hoe dachten ze dat te bereiken? Martine van Rooijen legt de jeugd van haar moeder en tante vast door hen en hun medebewoonsters dagenlang verhalen te laten vertellen. Dit levert een levendige en diepgaande inkijk op in het leven van jonge meisjes onder de hoede van nonnen. Het gemis van ouders, de vriendelijke en strenge nonnen, het rigide systeem met oneerlijke straffen, de lange uren in de kapel, maar ook de gezellige katholieke feestdagen en het spelen in de veilige binnentuin komen aan bod. De chaos van de oorlog die de discipline doorbreekt, de streken die ze als tieners uithalen, de angst voor heropvoedingsgestichten en hun afkeer van het dienen bij rijke dames worden beschreven. “Kloosterkinderen” schetst een beeld van een vervlogen periode in de Nederlandse geschiedenis die nog steeds in de herinnering van vele ouderen voortleeft.