Het Wetboek van Strafrecht bevat regels die vaststellen welke maximale straf kan worden opgelegd bij samenloop van feiten, waarbij elk feit als een afzonderlijke handeling wordt beschouwd. Deze regels hebben de laatste jaren meer aandacht gekregen. De minister van Veiligheid en Justitie heeft aangekondigd dat er onderzoek zal worden gedaan naar de wettelijke regeling van meerdaadse samenloop. Dit rapport, uitgevoerd door medewerkers van de afdeling Straf- en strafprocesrecht van de Universiteit Leiden in opdracht van het WODC, is het resultaat van dat onderzoek. De kernvraag van het onderzoek is of de huidige wettelijke regeling van meerdaadse samenloop nog voldoet aan de actuele opvattingen binnen de dogmatiek, jurisprudentie en rechtspraktijk met betrekking tot de toepassing ervan bij straftoemeting. Bij het beantwoorden van deze vraag is er gekozen voor zowel een beschrijvende aanpak van het verzamelde materiaal als voor het samenbrengen van inzichten op een hoger niveau dat verder reikt dan de theorie en praktijk. Waar mogelijk wordt aangegeven hoe er wordt gedacht over het doel, de grondslag, het karakter, de strekking en de functie van (de wettelijke regeling van) meerdaadse samenloop. Het onderzoek is opgedeeld in drie delen. Het eerste deel behandelt de oorsprong en ontwikkeling van de wettelijke regeling, waarbij de wetsgeschiedenis, relevante jurisprudentie van de Hoge Raad, en wetenschappelijke verhandelingen over meerdaadse samenloop worden besproken. Het tweede deel doet verslag van onderzoek naar feitenrechtspraak en van interviews met leden van de rechterlijke macht en strafrechtadvocaten. Het derde deel omvat een beperkt rechtsvergelijkend onderzoek naar de wettelijke regeling van meerdaadse samenloop in enkele naburige landen. Het rapport eindigt met enkele bevindingen en vier aanbevelingen voor zowel de wetgever als de strafrechtspraktijk.