In dit onderzoek onderzoekt de auteur de vernieuwing van religieuze communicatie binnen de open, protestants-christelijke basisschool. Voor zover bekend is een dergelijk onderzoek nog niet eerder in ons land uitgevoerd. Op zowel theologische als pedagogische gronden distantieert de schrijver zich van de traditionele, verkondigende onderwijsbenadering, waarbij kinderen vooral moeten stilzitten, luisteren en navolgen. Hij stelt dat het ontbreken van een begripvolle basis voor religieuze taal de belangrijkste reden is voor de afgenomen waardering voor de christelijke geloofstraditie. Door religieuze taal te benaderen als een taal van symbolen en metaforen, zoekt hij naar een methode waarbij kinderen actief betrokken worden in het vertrouwd raken met de christelijke geloofstraditie. Dit leidt tot gesprekken met de Duitse symbooldidactici Halbfas en Baudler (katholiek) en Biehl (protestant). Geïnspireerd door hun ideeën ontwikkelt de auteur een veelzijdige leeromgeving die stilte en actie, vertellen en spelen, werken en vieren, tekst, beeld en muziek omvat, evenals de reflectieve betekenis ervan. Het doel van de schrijver is dat kinderen, op hun eigen tempo, een persoonlijke reactie kunnen vormen op de uitnodiging tot geloof die uitgaat van de christelijke traditie. Het voorgestelde ontwerp heeft een oecumenische inslag en is beïnvloed door de opvoedkundige ideeën van de Wereldraad van Kerken. Het verbindt kinderen met de thema’s van hun eigen christelijke traditie en stimuleert daarnaast ontmoetingen, wederzijds leren en samenwerking tussen kinderen van verschillende religieuze tradities in het kader van vrede, gerechtigheid en zorg voor de schepping.