Deze studie fungeert als een casestudy binnen de menselijke paleo-ecologie, een vakgebied dat twee bekende termen combineert: paleo-ecologie en menselijke ecologie. De eerste focust op de ecologie van historische periodes, terwijl de tweede zich richt op de ecologie van de mens. Menselijke paleo-ecologie bestudeert daarom mensen uit het verleden, waarbij wordt gekeken naar prehistorische of historische populaties en hun relatie tot hun omgeving.

Een kenmerk van verdwenen populaties is dat zij niet direct bestudeerd kunnen worden. Onderzoek is alleen mogelijk door middel van hun achtergelaten sporen. Naast menselijke overblijfselen zijn er sporen van hun activiteiten, waaronder mobiele en immobiele goederen en in sommige gevallen zelfs geschreven bronnen. Hierdoor richt de onderzoeker zich niet op een biologische populatie, een groep van individuele organismen, maar op een hogere eenheid binnen de archeologische taxonomie. Men kan denken aan eenheden als assemblage, cultuur, cultuurgroep of techno-complex volgens het systeem van Clarke (Clarke 1968). Hoe onvolledig ook, deze vertegenwoordigen voor ons de levende populaties uit het verleden.

Net als de populatie kan de omgeving niet direct beschreven worden. Wat we als “omgeving” beschouwen, verandert door de tijd heen. Sommige factoren veranderen langzaam, andere sneller, waardoor het heden nooit een exacte afspiegeling van het verleden kan zijn. Daarom moet de omgeving altijd worden gereconstrueerd. Elk archeologisch element moet worden gekoppeld aan een gereconstrueerde omgeving die geldig is voor de periode waarin het element voorkwam. Het is duidelijk dat een studie van culturele overblijfselen nooit zo direct kan zijn als een onderzoek naar een levende populatie. Evenmin kan een gereconstrueerde omgeving met dezelfde nauwkeurigheid worden beschreven als een huidige omgeving. De relatie tussen een archeologisch element en zijn gereconstrueerde omgeving is daarom slechts gedeeltelijk te onderzoeken. Een paleo-ecologische studie kan nooit zulke gedetailleerde analyses opleveren als een normale ecologische studie.

De huidige studie is ondernomen om te onderzoeken wat mogelijk is op het gebied van reconstructies in een concreet geval. We hebben geprobeerd te onderzoeken hoe ver we konden komen met het beschrijven van de relatie tussen een bepaald archeologisch element en zijn omgeving. Ook willen we de grenzen aangeven van de resultaten die met de huidige stand van onderzoek kunnen worden bereikt. Als onderwerp kozen we vier nederzettingen die tot dezelfde cultuur behoren: de Linearbandkeramik-cultuur.