In 2000 werd Cordaid opgericht, voortgekomen uit verschillende hulporganisaties vol toegewijde mannen en vrouwen. Deze grootste katholieke organisatie voor ontwikkelingssamenwerking heeft vijf voorgangers: het RK Huisvestingscomité (gestart in 1914, later bekend als Mensen in Nood), Memisa Medicus Mundi (1925), Cebeo (afkomstig van het Centraal Missie Commissariaat met roots teruggaand tot 1912), de Bisschoppelijke Vastenaktie (1961), en de Bond zonder Naam (1938). Deze vijf voorlopers begonnen als vrijwilligersorganisaties en waren wereldwijd actief in humanitaire noodhulp, missie- en ontwikkelingssamenwerking. Aangedreven door het zien van de tekorten van anderen en het verlangen om ook immateriële steun te bieden, verleenden zij hulp. Annelies van Heijst heeft Cordaids geschiedenis gereconstrueerd door te kijken naar het ideële erfgoed, wat een diepgaand beeld schetst van de gedreven helpers en hun organisaties, die zich kenmerkten door de combinatie van katholieke identiteit en hulpverlening.