Hoewel je je theoretisch uitstekend kunt voorbereiden op wetenschappelijk (antropologisch) onderzoek, sta je er in het veld helemaal alleen voor en kom je jezelf tegen. ‘Hoe ga ik verder nu ik verliefd ben geworden op een respondent?’ ‘Wat moet ik doen als ik eigenlijk niet durf om mensen diepgaand te ondervragen?’ ‘Dit onderzoek lijkt alleen voor mijn wetenschappelijke carrière te zijn en niet voor de mensen aan wie ik al die vragen stel.’ ‘Wat moet ik doen nu de situatie heel anders blijkt te zijn dan ik had verwacht?’ ‘Hoe ga ik verder nu ik niet word toegelaten tot de groep waarin ik mijn onderzoek had willen uitvoeren?’ Pas als je het zelf ervaart, weet je hoe je moet handelen, al kun je wel leren van de ervaringen van anderen. In dit boek delen zestien aanstormende antropologen hun veldervaringen en hoe ze zich uit moeilijke situaties hebben gered: niets menselijks is hen vreemd. Alex Strating, antropoloog en docent aan de Universiteit van Amsterdam, schrijft in zijn voorwoord: ‘Er is geen sjabloon of vast protocol voor antropologisch veldwerk dat onderzoekers eenvoudig kunnen volgen voor bruikbare resultaten. (…) Het karakter van de onderzoeker – of zoals Evans-Pritchard zou zeggen, hun temperament – en het toeval spelen een cruciale, mogelijk doorslaggevende rol in onderzoek. (…) Deze verhalen bieden een leerzaam, waardevol en fascinerend inkijkje in de wereld van de antropologie.’ In het boek komen zestien toekomstige antropologen aan het woord over hun veldervaringen en hoe ze die hebben overwonnen.