In de afgelopen jaren heeft de rogeriaanse of cliëntgerichte psychotherapie aanzienlijke vooruitgang geboekt. Met name Europese therapeuten hebben nieuwe praktische varianten en theoretische herinterpretaties ontwikkeld. De procesgerichte gesprekstherapie die hier wordt besproken, maakt deel uit van deze vooruitgang. De schrijver streeft ernaar om Rogers’ therapiemethode toegankelijk te maken voor een bredere groep cliënten met ernstige psychische problemen, en legt hierbij een verbinding tussen de psychiatrie en de rogeriaanse therapie. Een belangrijke basis van deze verbinding is een passende taal voor het therapieproces. Swildens’ benadering steunt op drie pijlers: de rogeriaanse traditie, de existentiefilosofie en de fenomenologie. De existentiefilosofie verdiept het rogeriaanse mensbeeld tot een visie op de mens als een proces van existentie. De fenomenologie biedt een benadering die de therapeut helpt om een stagnerend proces weer op gang te brengen. Aan de hand van deze pijlers onderzoekt de auteur de mogelijkheden en grenzen van de procesgerichte gesprekstherapie op vijf gebieden: depressies, angststoornissen, somatoforme stoornissen, verslavingssyndromen en persoonlijkheidsstoornissen. In de vijfde, herziene druk van “Procesgerichte gesprekstherapie” zijn diagnostische gegevens geactualiseerd waar nodig. De diagnostische terminologie is aangepast aan de nieuwste versie van de DSM, en de secties over angststoornissen zijn herzien. De hoofdstukken over de behandeling van persoonlijkheidsstoornissen zijn opnieuw gestructureerd en uitgebreid. Bovendien is rekening gehouden met recente ontwikkelingen in de literatuur over dit onderwerp. Hans Swildens (1924) heeft zijn hele carrière als psychiater en psychotherapeut gewerkt in zowel klinische als ambulante settings. Sinds de introductie van de rogeriaanse therapie in Nederland, ook wel bekend als cliëntgerichte psychotherapie, is de auteur betrokken geweest bij de toepassing en verdere ontwikkeling ervan als therapeut, opleider en schrijver.