Toen de Duitsers in 1940 Nederland binnenvielen, besloot het leger een groot aantal spoor- en verkeersbruggen op te blazen om de opmars van de vijand te vertragen. Na de capitulatie begon men snel met het herstel. Door gebruik te maken van hulppijlers en het ‘kannibaliseren’ van andere bruggen, konden de meeste bruggen tijdelijk worden gerepareerd. In het laatste jaar van de oorlog vernietigden de Duitsers op hun beurt veel strategische bruggen. Dankzij de informatie die vanuit het bezette gebied naar de Nederlandse regering in Londen werd gestuurd, konden er na de bevrijding snel noodbruggen worden ingezet. Door de vindingrijkheid en expertise van de bruggenbouwers was het land verrassend snel weer voorzien van doorgaande verbindingen.