Was het theater in de negentiende eeuw in verval? Veel intellectuelen uit die tijd waren van mening dat dit wel het geval was. Na de Bataafs-Franse periode had het ‘beschaafde’ publiek plaatsgemaakt voor het ‘gewone volk’. In plaats van klassieke of classicistische tragedies en komedies, die een beroep deden op het verstand, gaf dit nieuwe publiek de voorkeur aan spectaculaire melodrama’s, zangspelen en balletten, die vooral de zintuigen aanspraken. Deze moderne voorstellingen uit de Franse en Duitse ‘romantische’ school hadden de schouwburg in een treurige toestand gebracht. Henny Ruitenbeek biedt een andere kijk op het beeld van de Amsterdamse schouwburg. Zij onderzoekt de sociale achtergronden van het publiek, de factoren die het theaterbezoek beïnvloedden en legt uit waarom tijdgenoten het theater negatief beoordeelden. Door ook andere aspecten van het theateraanbod en de organisatie ervan te bespreken, schetst “Kijkcijfers” een boeiend beeld van wat er achter de schermen gebeurde.