Hoewel Franse denkers zoals Foucault en Derrida in de jaren zestig van de vorige eeuw beweerden dat het concept van het ik ten einde was, blijft het nog steeds bestaan. Met de opkomst van het internet, via platforms zoals Twitter, blogs en digitale sociale netwerken, lijkt de manier waarop het ik zich uit, echter te veranderen. Hoewel de huidige veranderingen nog lastig te interpreteren zijn, wordt steeds duidelijker dat het ik niet onveranderlijk is. Dankzij technologische vooruitgang en culturele en maatschappelijke veranderingen kan het ik zich ontwikkelen. De huidige transformaties zijn zeker niet de eerste in de westerse perceptie van het ik. Aan de hand van persoonlijke documenten zoals dagboeken, autobiografieën, memoires en brieven, geschreven tussen ongeveer 1500 en 1850 in de regio die we nu Nederland noemen, neemt Peter Buijs de lezer mee op een reis om de geboorte van het moderne ik te ontdekken. Dit is een ik dat zich vanaf ongeveer 1650 begint los te maken van het christelijke denken over ziel en lichaam, en vanaf 1750 steeds meer gericht raakt op het streven naar werelds geluk.