Tijdens de Indonesische Onafhankelijkheidsoorlog (1945-1949) dienden J.A.A. van Doorn en W.J. Hendrix samen op Java. Ze waren getuige van de gewelddadige daden binnen hun legeronderdeel en besloten daarom onderzoek te doen naar deze uitspattingen van geweld. Na hun terugkeer in Nederland kozen ze er echter voor om hun bevindingen niet te publiceren, omdat ze dachten dat het werk niet goed zou worden ontvangen. Men geloofde destijds dat het conflict ‘voorbij’ was. Pas in 1969, twintig jaar na de overdracht van de soevereiniteit, begon Nederland terug te kijken op het militaire optreden in Indonesië. Voormalig stoottroeper Hueting deed een boekje open over ‘oorlogsmisdaden’ waaraan hij had deelgenomen. Dit leidde tot een eis van de Tweede Kamer voor onderzoek en resulteerde in de Excessennota van de regering-De Jong. Voor Van Doorn en Hendrix was dit het moment om hun onderzoek weer op te pakken en te publiceren. In 1970 verscheen hun studie over het Nederlands-Indonesisch conflict voor het eerst. Deze sociologische studie combineert veldobservaties door Hendrix met sociologische analyse door Van Doorn en behandelt de gewelddadige aanpak van Nederland bij het Indonesische probleem. Het werk biedt een unieke, grotendeels interne kijk op een nieuw type oorlog: de dekolonisatieoorlog.