Het grootste eiland in de Middellandse Zee, gelegen ongeveer halverwege het oostelijke en westelijke deel, heeft gedurende zo’n tweeënhalf millennia als verbinding tussen verschillende volkeren en beschavingen gefungeerd. Deze rol als brug begon tegen het einde van het tweede millennium v.Chr. en duurde voort tot aan het eind van de Middeleeuwen. Grieken uit de Myceense cultuur, Feniciërs, opnieuw Grieken, Carthagers, Romeinen en andere volkeren uit Italië, gevolgd door Goten en Vandalen, Byzantijnen en Arabieren, en in de middeleeuwen ook Normandiërs, Fransen en Spanjaarden, hebben allemaal hun invloed op het eiland nagelaten. Sicilië speelde een essentiële rol in de eenwording van het Middellandse Zeegebied, die culmineerde in het Romeinse Rijk. Het eiland fungeerde als doorgeefluik voor politieke structuren en economische ideeën, voor literatuur en kunst, evenals voor religieuze en filosofische concepten. Hierdoor kan de geschiedenis van Sicilië in de Oudheid worden gezien als een samenvatting van de gehele antieke geschiedenis.