De concentratiekampen zijn gesloten en Auschwitz ligt in het verleden. Elk jaar herdenken we en benadrukken we dat dit nooit meer mag gebeuren. Maar hoe kan het dat er nog steeds systemen bestaan in onze Westerse wereld waarin mensen onder onmenselijke omstandigheden worden vastgehouden? Is Auschwitz werkelijk verleden tijd? Om deze vraag te beantwoorden, vergelijkt dit boek de structuur van het kamp in Auschwitz met de basisstructuur van het huidige detentiesysteem in de Verenigde Staten. Dit systeem houdt 2,3 miljoen mensen, schuldig of onschuldig, vast in omstandigheden die hun waardigheid aantasten. Wat is het verschil in menselijke waardigheid tussen Auschwitz en dit detentiesysteem als beide worden ondermijnd door dezelfde fundamentele structuur? Het boek onderzoekt de universele kenmerken van de basisstructuur van beide systemen. Inzicht in deze kenmerken kan leiden tot een structurele verandering en een aanzet vormen voor het onderzoeken van andere onderliggende structuren, zoals die van het Nederlandse detentiesysteem of het vluchtelingencentrum in Ter Apel. Kortom, begrip van de onderliggende structuren van uitsluitende systemen kan leiden tot echte verandering en het herstel van menselijke waardigheid. Miriam Jacobs, een filosoof, schrijver en psychosociaal therapeut, richt haar denken en werk op het bewust worden van diepere patronen onder menselijk gedrag. Dit geldt zowel voor individuen als voor systemen. Haar benadering is nauw verbonden met herstelrecht, waarbij gekeken wordt naar de oorzaken van schade en hoe deze vanuit de basis kan worden hersteld in plaats van oppervlakkig. Uiterlijke problemen zijn vaak symptomen van diepere schade. Als psychosociaal therapeut ontmoet Miriam de persoon achter het label, dat in haar werk zowel een diagnose als een delict kan zijn. Ze onderzoekt ook hoe systemen geworteld zijn in een historische, filosofische en sociale context.