Bijna zestig jaar nadat ze haar geboorte-eiland Curaçao verliet, deelt Jeannette Turpijn-van Duinen haar herinneringen aan haar jeugd daar, van 1946 tot 1962. Ze groeide op als een Isla-kind, met haar vader die als uitgezonden medewerker bij de olieraffinaderij van de CPIM werkte, later bekend als Shell Curaçao. Ze vertelt over haar zorgeloze en gelukkige jeugd, die destijds vanzelfsprekend leek. Pas later realiseert ze zich dat de raffinaderij, lokaal bekend als Isla, niet alleen welvaart maar ook gezondheids- en milieuproblemen naar het eiland bracht, en dat de uitgezonden werknemers een bevoorrechte positie hadden ten opzichte van de lokale medewerkers. Jeannette schetst het leven op Bullenbaai en in het omheinde Julianadorp aan de hand van de verschillende huizen waarin ze woonde. Haar perioden op het eiland worden afgewisseld met verlof in het koude, vreemde Nederland, waar ze haar Nederlandse familie nauwelijks kent. Begin jaren zestig, als De Isla moet bezuinigen en inkrimpen, vertrekken ze noodgedwongen van het eiland. De meeste kinderen van toen zijn nu gevestigd in Nederland of verspreid over de wereld. Ze zoeken elkaar regelmatig op, voelen zich verbonden en delen een gezamenlijke weemoed. Ze stellen elkaar vaak de vraag: Wat antwoord jij als men vraagt waar je vandaan komt? Dit boek is Jeannettes antwoord op die vraag.