Op 19 mei 1956 werd het CMR-Verdrag ondertekend met als doel uniforme regels vast te stellen voor het vervoerscontract van goederen over de weg. Het Verdrag bleek bijzonder succesvol en is na 60 jaar nog steeds van kracht in 55 lidstaten. Hierdoor biedt het Verdrag uniforme regels in een groot deel van Europa en het Midden-Oosten en draagt het nog steeds bij aan het onderliggende doel van rechtszekerheid en voorspelbaarheid. Ondanks het succes van het Verdrag zijn er ook herhaaldelijk kritieken op het CMR-Verdrag.

In het algemeen zijn de kritieken op het Verdrag te vinden in twee gebieden:
1. Het gebrek aan een uniforme interpretatie van bepaalde belangrijke bepalingen van de CMR (zoals de reikwijdteregel, de overmachtsbepaling en de doorbrekingsregel).
2. De ongeschiktheid van de CMR voor transport in de eenentwintigste eeuw (zoals de hoogte van de limieten, het ontbreken van specifieke regels voor multimodale contracten en optionele vervoerscontracten, de verouderde (?) regels over opvolgend vervoer en zelfs de modespecifieke aard van de CMR in zijn geheel).

Ter gelegenheid van de 60ste verjaardag van het Verdrag werden deze vraagstukken voorgelegd aan een panel van vooraanstaande CMR-wetenschappers: Is het tijd voor pensionering of is het CMR-Verdrag klaar voor de toekomst? De antwoorden op deze vragen werden gepresenteerd tijdens een tweedaagse conferentie in oktober 2016. Dit boek is het resultaat van die conferentie en bundelt de bijdragen die eerder verschenen in TVR en EJCCL. We hopen dat dit boek inspiratie kan bieden voor juridische ingenieurs die zorg dragen voor het onderhoud, de reparaties en de herzieningen van de motor van het internationale wegvervoersrecht.