Sinds 2011 is Amsterdam een stad waar de meerderheid van de bevolking uit minderheidsgroepen bestaat. De oorspronkelijke Nederlandse bevolking is nu officieel in de minderheid. Onder jongeren tot vijftien jaar heeft slechts een derde een autochtone achtergrond. Grote steden, zowel in Nederland als in andere West-Europese landen, worden steeds diverser. Er is echter nog een gebrek aan diepgaande analyse van deze trend. Het concept van superdiversiteit biedt een nieuw perspectief in het integratiedebat door de voorwaarden voor een hoopvolle stedelijke toekomst te schetsen. We bevinden ons op een belangrijk kruispunt. Deze internationale vergelijking laat zien dat steden waar migrantenkinderen in onderwijs en werk kansen krijgen, een optimistische toekomst tegemoet gaan. In deze steden leidt de succesvolle tweede generatie de weg naar emancipatie. Hoog opgeleide jongeren bevorderen in hun eigen gemeenschappen de gelijkheid van mannen en vrouwen en het recht op persoonlijke keuzevrijheid wat betreft seksualiteit. Het superdiversiteitsperspectief biedt een vernieuwende kijk op het stedelijk leven, waar een groeiende groep inwoners intolerantie en beperking van persoonlijke vrijheden afwijst. Dit vormt een progressief alternatief voor de uitdagingen van het multiculturalisme, dat tolerantie voor alle culturele opvattingen en gewoontes vroeg, zelfs als deze tot intolerantie leidden.