Toen ik besloot vrouwen apart te zetten, aarzelde ik ook, maar ik zag het als de enige manier om hun eeuwenlange onzichtbaarheid te doorbreken.

Korte stukken waren de richtlijn voor de biografieën in 1001 vrouwen, de twee dikke boeken waarmee Els Kloek (1952) bekendheid verwierf bij het brede publiek. Dit geldt ook voor de veertig stukken van haar hand die verzameld zijn in Vrouwen en kinderen eerst. Met haar eigen luchtige stijl, zonder te moraliseren, voorschrijven of aanklagen, behandelt ze onderwerpen zoals de zin en onzin van de canon, vrouwengeschiedenis als inhaalbeweging, excuses voor het verleden en andere delicate kwesties waar historici tijdens hun onderzoek tegenaan lopen. Bovendien biedt ze de lezers een blik achter de schermen van de totstandkoming van 1001 vrouwen, haar levenswerk, waaraan ze meer dan vijftien jaar heeft gewerkt.

In Vrouwen en kinderen eerst werpt Els Kloek, aan de hand van dagelijkse gebeurtenissen, kritische observaties en onderzoekservaringen, haar licht op historische en actuele thema’s die haar bezighouden. Daarbij komen uiteraard verschillende opmerkelijke vrouwen aan bod.